Ingekomen reactie van traildeelnemer Gerd de Lange 2018

Herfstig heuvelen

Blondjes bruneren heur haar en brunettes blonderen het; blanke mensen bakken in de zon en zwarte mensen zoeken de schaduw; kustbewoners voelen zich aangetrokken door het achterland en achterlanders willen niets liever dan pootje baden en schelpen zoeken. Niet raar dus dat op 18/11/2018 een hele kudde Achterhoekers van de vlaktes in de driehoek Doetinchem – Zelhem – Hengelo in long running thights en veelal voorzien van handschoenen en een enkel mutsje vol enthousiasme de heuvels in trok. De keuze was reuze deze gedenkwaardige zondag. Zo was daar de 7-heuvelen-loop, maar ook de Argo-training voor de aankomende Montferland-run vanaf Zeddam. Voor een klein handjevol van ons had het lot echter anders bepaald, namelijk de Lochemtrail en onder het mom dat 31 km minimaal 10 km leuker is dan 21 km, was dat de uitdaging waarvoor wij ons gesteld zagen.

De voorbereidingen waren heel divers; zo hief Mark ’s avonds ervoor het glas rode wijn op de goede afloop, droeg Gertjan die nacht een te kleine pyamabroek achterstevoren en nam ik een Fisherman’s Friend in plaats van een doekje voor mijn mond vanwege de rijkelijk beknofte pasta Bolognaise die zowel voor het diner als voor het ontbijt op het menu stond.

Bij het ontwaken was het platte dak wit berijpt en moest er gekrabd worden vooraleer het wegrijden, hoewel er van enige jeuk geen sprake was. De weg naar Barchem voerde noordwaarts onder een strak blauw uitspansel en terwijl de temperatuur nog een paar graden daalde steeg de stemming, maar dat kon ook camouflage van opkomende nervositeit zijn … 31 km heuvelen over smalle paadjes … is dat wel zo’n goed idee? … de vraag stellen was hem beantwoorden, maar dat deed ieder voor zich in stilte, onderwijl krampachtig het tegenovergestelde uitstralende. Iedereen had thuis gepoept, dus daar kon het in ieder geval niet aan liggen!

Om 1 minuut voor 10 mompelde de spreekstalmeester een twijfelachtig “pang” en daar gingen we omgeven door bekende en onbekende hardloopvrienden en -vriendinnen. Al na de eerste passen viel de spanning weg en begon het grote genieten. De herfst had stevig toegeslagen met een dik rood/geel/goud-bruin tapijt van gebladerte onder de majestueuze woudreuzen die hun kale knoestige tentakels reikend  uitstrekten naar de wolkenloze hemel. Onzichtbare boomwortels en afgebroken takken werden op gevoel ontweken en als ware ballerina’s, maar dan zonder dat malle opgedofte jurkje, slingerden we door een werkelijk magisch mooi heuvellandschap … omhoog met kleine felle pasjes; buik-in en met stevige arminzet zoals we dat ingestampt hadden gekregen van pa Andries, maar vooral ook van dochter Maud … en omlaag met alles los-ontspannend-flubberend.

Na 7 km ging de banaan eraan, want 31 km zonder fourageren is volgens ingewijden solliciteren naar de man met de hamer. Weer een kilometer of wat verder preventief mijn eerste “gelletje” ooit uit de zijzak gewurmd. Het instructieboekje was te klein om al rennend te kunnen lezen, dus puur op instinct eraan gezogen, erin geknepen en gemasseerd en uiteindelijk dat die kleverige zooi doorgeslikt en weggespoeld met een stevige slok water … nee, da’s toch echt niet mijn ding! Gelukkig was er ook verzorging onderweg … heerlijk links- of rechtsdraaiende kwarkbolletjes is wel zo’n prettige voedingsbodem voor mijn zwoegende onderdanen. Na de tweede verzorgingspost op 22 km leek de finish nabij en heerlijk daarover dromend en wegzwijmelend vergat ik een beetje de voeten op te beuren, een enorme snoekduik ten gevolg hebbend met als bijkomend voordeel dat ik wellicht de enige ben die de Lochemtrail ook daadwerkelijk geproefd heeft … spit-pffftt-ffrrt-ff spoelen. Terug in de realiteit bleek die finish toch nog niet zo om de hoek te liggen en er zaten warempel nog flinke bulten tussen ook. De klok tikte reeds lekker op weg naar 3 uur stevige lopersarbeid en de tong hing al bekant voorbij de navel … nog eventjes en je zou er bekant over struikelen. Zo ver is het echter niet gekomen, want ineens was daar de bevrijdende piep van de finish mat en nog nooit was ik zo blij dat er een kerel voor mij op de knieën ging, al was het slechts om de tijdwaarnemingschip van de schoen te knippen. Keal, wat smaakt een bak snert en daarna thuis een bokbiertje dan lekker!

Niet onvermeld mag blijven dat er nog een Argonaut in de prijzen is gevallen, nl. Marcel Jolink als tweede man op de 10 km. In ons 31 km groepje ook een tweede en derde dame, maar voor mij is iedere finisher op die afstand een topper al voel ik mijzelf een dag erna absoluut niet zo.

Gerd de Lange